wybierz język:
pl en de ru gr sk nl fr uk hu hr es ua it ro zh ar bg da cs lv ja
 
 
 Strona główna   Obiekty   Opinie   Przewodniki   Foto galerie   Kalendarz   Dyskusje   Wiadomości   
                 
Przewodniki
 Frejus,  Francja,  Lazurowe Wybrzeże,  Francja,  Lazurowe Wybrzeże,  Frejus

Tętniące życiem Frejus leży pomiędzy St. Tropez i Cannes. Miasto słynie z piaszczystych plaż, jednych z najlepszych na Lazurowym Wybrzeżu. Początki Frejus sięgają czasów Juliusza Cezara. Do dziś zachowały się fragmenty akweduktu i fortyfikacji portu, przepiękne ruiny teatru oraz arena, w której obecnie odbywają się m.in. walki byków. Z czasów średniowiecza możesz podziwiać m.in. wspaniałą romańską katedrę, fascynujące zabudowania klasztorne oraz baptysterium. Gwarne centrum miasta, z niskimi pastelowymi budynkami i zacienionymi placami, pozwali Ci nacieszyć się klimatem Prowansji. Romantyczny spacer nadmorską promenadą, wysadzaną egzotyczną roślinnością będzie wspaniałym zwieńczeniem pełnego wrażeń dnia. Wakacje kojarzą Ci się ze słońcem i różnymi atrakcjami? Przyjedź do Frejus.


 
 Bazylika Sacre-Coeur,  Francja,  Ile de France,  Paryż

Bazylika Sacre-Coeur (Bazylika Świętego Serca) jest jedną z najlepiej rozpoznawalnych budowli w Paryżu. Znajduje się na wzgórzu Montmartre, na najwyższym naturalnym wzniesieniu miasta. Idea zbudowania bazyliki narodziła się po wojnie francusko-pruskiej w 1870 r., która, jak zresztą prawie każda wojna, pochłonęła wiele ofiar. W odpowiedzi na konkurs projektów, przysłano ich 78, najlepszy okazał się ten autorstwa Paula Abadie. Niestety Abadie zmarł w 1884 r., podczas trwania prac budowlanych. Koszty budowy opiewały na sumę 40 milionów franków francuskich, pokryły je środki głównie z pożyczki narodowej. Prace przedłużały się od 1875 aż do 1914 r., a bazylikę poświęcono dopiero po zakończeniu pierwszej wojny światowej.

Sacre-Coeur zbudowano z trawertynu, odmiany wapienia, wydobytego w Chateau-Landon w departamencie Seine-et-Marne. Ponieważ kamień stale wydziela kalcyt, bazylika pozostaje biała mimo niesprzyjającym opadom atmosferycznym i zanieczyszczeniom. Architektura przywodzi na myśl budowle Bizancjum, elementy nawiązują także ściśle do francuskiej tradycji i historii. Przykładami na to są pomniki Joanny d'Arc i Ludwika IX. W Sacre-Coeur znajduje się także jedna z największych mozaik świata, przedstawiająca Chrystusa. Kolejnym naj- jest dzwon Savoyarde o masie 19 ton, jeden z większych tego typu obiektów na świecie. Z kopuły rozciąga się piękny widok na francuską stolicę.

 


 
 Dzielnica Pigalle,  Francja,  Ile de France,  Paryż

Pigalle to paryska dzielnica, znana przede wszystkim z placu Pigalle, gdzie sprzedają najlepsze kasztany. Swą nazwę miejsce zawdzięcza rzeźbiarzowi Jean-Baptiste Pigalle. Słynie ono głównie ze względu na sporą ilość erotycznych przybytków.


 
 Łuk Triumfalny,  Francja,  Ile de France,  Paryż

Łuk Triumfalny położony jest na Placu Charlesa de Gaulle'a, stanowi zakończenie Pól Elizejskich. Nawiązuje on do formy starożytnego łuku rzymskiego. Osiąga blisko 50 m wysokości i szerokość prawie 45 m.


 
 Opera Garnier,  Francja,  Ile de France,  Paryż

Opera Garnier to paryski budynek wzniesiony w stylu ‘la seconde empire'. Nazwa pochodzi od architekta, Charlesa Garniera. Oficjalne otwarcie przypadło na 15 stycznia 1875 r. Od 1989 r., kiedy dobudowano do Garnier operę Bastylia, całość nazwano Operą Paryską. Sufit widowni w 1964 r. ozdobiły malowidła samego Marca Chagalla.


 
 Pola Marsowe,  Francja,  Ile de France,  Paryż

Pola Marsowe to przestrzeń między Wieżą Eiffla a Ecole Militaire, na terenie 7 arrondisement. W 1790 odbyły się tam pierwsze obchody uczczenia wybuchu Wielkiej Rewolucji Francuskiej, czyli Fete de la Federation. W rok później Pola stały się miejscem krwawej rzezi mieszkańców Paryża, który zebrał się nad projektem detronizacji króla Ludwika XVI. Żołnierze zebrani na placu otworzyli do tłumu ogień, zabijając 50 ludzi.


 
 Wieża Eiffla,  Francja,  Ile de France,  Paryż

Wieża Eiffla to najbardziej znana budowla w Paryżu, nieoficjalny symbol stolicy, dla niektórych również całego kraju. Jej wysokość to 300 m, na które składa się 75 pięter, dodatkowym podwyższeniem jest 24-metrowa antena. W 1889, kiedy została wzniesiona, była najwyższym budynkiem na świecie. Powodem jej zbudowania była Wystawa Światowa.


 
 Dzielnica Montmartre,  Francja,  Ile de France,  Paryż

Montmartre to dzielnica w północnej części Paryża, położona na wzgórzu o tej samej nazwie. źródłosłów oznacza, w tłumaczeniu na polski, "Wzgórze Męczenników" ponieważ tradycja utrzymuje, że właśnie tutaj męczeńską śmierć poniósł ok. roku 250 święty Dionizy (Saint Denis) wraz z towarzyszami - Rustykiem i Eleuterem. Świętego uznaje się za pierwszego paryskiego biskupa. Pod koniec 11-go stulecia założono tam klasztor sióstr benedyktynek. Wzgórze stało się także miejscem złożenia ślubów zakonnych przez Ignacego Loyolę i jego towarzyszy w 1534. Podczas Rewolucji klasztor zburzono, a pozostałością po nim jest kościół St. Pierre. Dopiero w początkach XIX w. Montmartre zostało włączone do Paryża. Jego wizytówką stała się bazylika Sacre-Coeur, a inna ważna dla wzgórza świątynia to pierwszy żelbetowy kościół, St. Jean-de-Montmartre. Od połowy XIX w. stało się Montmartre ulubionym miejscem paryskiej cyganerii, m.in. Henri de Touluse-Lautreca, Paula Verlaine'a, Vincenta van Gogha, Pabla Picasso. Atmosferę sprzyjającą artystom tworzyły urocze kafejki, teatry i lokale rozrywkowe, w tym najsłynniejszy Moulin Rouge. Artyści przenieśli się jednak przed I wojną światową na Montparnasse. Obecnie magnesami dla turystów są głównie najsłynniejszy pchli targ w Paryżu i stanowiska księgarzy.


 
 Zamek w Angers,  Francja,  Zamki nad Loarą,  Angers

Angers jest największym z miast, gdzie mieszczą się słynne zamki. Jest on stolicą Maine-et-Loire, 49-go departamentu francuskiego. Położone jest po obu stronach rzeki Maine.

W początkach swojego istnienia była to osada celtycka Andecavi, później przekształcona w rzymskie Juliomagus. W średniowieczu Angers stawia czoła napadom normandzkim, od IX w. jest siedzibą rodu Andegawenów. Fulk Nerry (987-1040) umacnia swoją stolicę fortecą. Późniejszy hrabia d'Anjou, Henryk Plantagenet, staje się potężnym angielskim królem. Dalsze komplikacje związane z angielsko-francuskim posiadaniem Andegawenów-Plantagenetów spowodowały konfiskatę Andegawenii Janowi bez Ziemi w 1202 r. przez króla Filipa Augusta. Kolejny francuski władca, Ludwik IX Święty nakazuje w Angers budowę słynnego zamku obronnego, w tym samym miejscu, gdzie wcześniej stała forteca Fulka Nerry. Później oddaje te ziemie swojemu bratu, Karolowi, władcy Sycylii i Neapolu. Z kolei wnuczka Karola, Małgorzata, wnosi Andegawenię w posagu swojemu mężowi, Karolowi de Valois (Walezjuszowi), bratu Filipa IV Pięknego, króla - oprawcy Templariuszy. Mariaż ten zapoczątkowuje nową linię hrabiów, od 1360 r. książąt d'Anjou. Ostatni z tego rodu był "Dobry Król Rene", tytularny władca Sycylii i Neapolu. Jego pomnik znajduje się na placu przy południowym, nieużywanym obecnie wejściu do zamku. Pod koniec życia Rene ustępuje z tronu na rzecz swojego siostrzeńca, króla Ludwika XI, co powoduje włączenie księstwa Anjou do Królestwa Francji. Wojny religijne powodują, że Angers przeżywa represje jako kalwińska stolica. Przede wszystkim ucierpiał na tym jednak sam zamek, który zostaje na rozkaz Henryka III częściowo zburzony. W Angers podpisany zostaje kontrakt małżeński między synem Henryka IV, dotychczasowego przywódcy hugenotów, a córką głównego uczestnika Ligi Katolickiej. Stanowiło to nieformalne zakończenie wojen religijnych. Miasto z entuzjazmem przyjęło Rewolucję 1789 r. Cztery lata później wtargnęli tam powstańcy z Wandei, co skończyło się rozstrzelaniem 3 tys. osób. Polski akcent - od października 1939 r. miasto było siedzibą polskich władz cywilnych na uchodźctwie, a od kwietnia 1940 r. - ewakuowane z Paryża władze wojskowe. Obecnie Angers słynie z win, kwiatów, owoców i warzyw, a także roślin leczniczych. Działają tam dwa uniwersytety: katolicki z 1875 r. i państwowy w 1972, a także liczne instytucje zajmujące się krzewieniem kultury. Na zamku podziwiać można ciekawe zbiory Muzeum Artystycznych Tkanin Dekoracyjnych (Musee des Tapisseries).

Twierdza wznosi się na lewym brzegu przeki Maine. Mury pamiętają czasy Ludwika Świętego, a więc początek XIII w. Mają one kształt nieregularnego pięcioboku, a ich obwód to 660 m. Rozpoznawalna jest ich ciemna powierzchnia poprzecinana pasami jaśniejszych tufitów. W szerokich fosach nigdy nie było wody, ponieważ zamek położony jest zbyt wysoko w stosunku do rzeki. Przy wejściu do zamku od ulicy Bout du Monde zachował się most zwodzony z XVII w. Na dziedzińcu wewnętrznym mieści się ogród z geometrycznie wyznaczonymi klombami. Po prawej stronie zobaczymy kaplicę Sainte Genevieve, a także siedziba królewska (Logis du Roi), obydwie zbudowane na początku 15-go stulecia przez księcia Ludwika d'Anjou i jego żonę Jolantę Aragońską, rodziców księcia Rene. Drzwi kaplicy są pięknie rzeźbione, a gotyckie sklepienia rezprezentują styl andegaweński. Witraż przedstawia księcia Rene oraz jego drugą żonę, Jeanne de Laval, pochodzi on z opactwa Vernantes, a przeniesiono go do zamku po II wojnie światowej. Do kaplicy przylegają kręte schody, prowadzące na pierwsze piętro siedziby królewskiej. Na jej ścianach umieszczono liczne tkaniny artystyczne, w tym trzy flamandzkie o tematyce Męki Pańskiej. Na pozostałych warto zwrócić uwagę na motyw mille-fleurs, popularny w końcu XV stulecia w warsztatach w dolinie Loary. Budynek we wschodniej części murów obronnych to dawna siedziba zarządcy, na jej piętrze także mieści się zbiór tkanin, głównie XVI-wiecznych. Cechują się tematyką biblijną ("Izaak i Jakub", "Historia Samsona") i hagiograficzną ("Żywot świętego Saturnina"). Tzw. zameczek - Chatelet, pojawił się wewnątrz murów z inicjatywy "Dobrego Króla Rene". W 1953 r. dobudowano do niego pawilon (przy okazji prac budowlanych odkryto pozostałości galo-rzymskie), przystosowany specjalnie do przechowywania najtarszego i największego na świecie, imponującego cyklu tkanin przedstawiającego sceny z Apokalipsy św. Jana. Zamówił je Ludwik I, książę d'Anjou, a wykonano w Paryżu w latach 70-tych XIV w., na podstawie kartonów autorstwa Jana de Bourges. Pierwotnie było to 7 tkanin o wymiarach 24 x 5 m, podzielonych na 105 scen. Do dziś zachowało się 77 fragmentów. Co ciekawe, tkaniny nie miały określonego miejsca "pobytu", ale podróżowały wraz z księciem. Rene przekazuje je katedrze w Angers, gdzie są ozdobą ważniejszych uroczystości. W 1782 r. dzieło zaginęło w niewyjaśnionych okolicznościach, a odzyskał je dopiero tutejszy kanonik Joubert w pierwszej połowie XIX w. Niestety zostało w międzyczasie bardzo zniszczone, odrestaurowano je w latach 1842-1870. W 1952 r. ówczesny biskup Angers przekazał cenne dzieło panstwu, które umieściło je w muzeum zamku w Angers. Z najwyższej baszty, zwanej du Moulin, rozciąga się wspaniały widok na okolicę oraz na ogrody wewnątrz murów.

Katedra St. Maurice odznacza się romańskim portalem z posągami postaci biblijnych, drugie piętro fasady zawiera w sobie sylwetki patrona katedry i wojowników - jego towarzyszy. Jednonawowe wnętrze ma szerokość 16,5 m. Warto zobaczyć tam także piękne witraże, olbrzymi baldachim nad głównym ołtarzem, marmurową rzeźbę przedstawiającą św. Cecylię (autorem dzieła jest David d'Angers). Ściany nawy przykrywają tkaniny dekoracyjne z warsztatów w Aubusson, pochodzące z XVII i XVIII w. Kościół St. Martin pochodzi z XI w., zawiera fragmenty dawnej świątyni karolińskiej. St. Serge datuje się na XIII i XV w., jego chór stanowi jedno z największych osiągnięć stylu andegaweńskiego. W pobliżu katedry (przy rue Musee #10) można znależć Muzeum Sztuk Pięknych, ze zbiorami malarstwa flamandzkiego i francuskiego (m.in. Watteau, Fragonard, Chardin, Greuse, Boucher, Delacroix, Corot), mebli i rzeźb średniowiecznych oraz renesansowych. Z kolei przy rue Toussaint #33 odwiedzić można Galerię Davida d'Angers, założoną w budynku kościoła opactwa Toussaint z XIII w. Podziwiać tam można posągi króla Rene i Gutenberga, popiersia Hugo, Balzaca, Goethego, medaliony wykonane z brązu. Na starym mieście można znależć wiele średniowiecznych budynków, ale za najpiękniejszy uznaje się Maison d'Adam. Można go znależć za katedrą St. Maurice. Nad rzeką Maine, przy Quai du Roi de Pologne mieści się Hotel du Roi de Pologne. Na prawym brzegu rzeki mieści się dawny szpital St. Jean, ufundowany w XII w. Warto odwiedzić go ze względu na wspaniałą architekturę i mieszczące się w jego wnętrzach Muzeum Jeana Lurcata. Lurcat (1892-1966) był malarzem, a także twórcą współczesnych tkanin artystycznych, w tym najbardziej znanej Chant du Monde. Ponadto w sąsiednim budynku znajduje się ceramika i obrazy Lurceta.

 


 
 Wersal,  Francja,  Ile de France,  Wersal

Wersal (Versailles) to podparyskie miasto i siedziba gminy, w regionie Ile-de-France, należące do departamentu Yvelines. Zamieszkuje je ok. 86 tys. mieszkańców. Od czasów Ludwika XIV do Wielkiej Rewolucji, a później od klęski francuskiej w 1871 r. w wojnie z Prusami Wersal był de facto stolicą Francji. Obecnie przejął niektóre funkcje administracyjne - od 1970 r. Wersal jest siedzibą Sądu Apelacyjnego, w 1972 r. miasto stało się siedzibą jednej z 26 "akademii" francuskiego Ministerstwa Oświaty, jurysdykcja tych dwóch organów obejmuje wszystkie zachodnie dzielnice Paryża.

Trzymając się chronologii, w 1623 r., za panowania Ludwika XIII, powstał tam Stary Pałac, przeznaczony dla króla i jego dworzan na okres polowań. Projektem zajął się architekt Philibert le Roy. Pomiędzy 1661 a 1668, młody Ludwik XIV upiększał rezydencję, jednakże wkrótce zameczek okazał się zbyt mały. Architekt, który wcześniej upiększał Stary Pałac, Ludwik Le Vau, zajął się teraz planami nowego. Nowy Pałac był krytykowany za nieharmonijność formy, bowiem Stary Pałac został włączony do nowego. Oficjalną rezydencją stał się w 1682 r., kiedy sprowadzono tam rząd - Wersal stał się wtedy stolicą. W 1789 r. Wersal był miejscem wydarzeń, które doprowadziły do Wielkiej Rewolucji Francuskiej, a następnie do detronizacji i skazania króla Ludwika XVI na śmierć. W kwietniu tego roku zwołano tam Stany Generalne, a 6-go października król wrócił do Paryża po "marszu na Wersal" zorganizowanego przez kobiety paryskie. Od tego momentu pałac popadł stopniowo w ruinę, wielokrotnie plądrowany, traci cenne dzieła sztuki. Dopiero król Ludwik Filip po rewolucji lipcowej ratuje rezydencję od ostatecznego upadku, organizując w jej wnętrzach Muzeum Historii Francji. W 1870 r. zajęty został przez wojska pruskie, stając się miejscem koronacji Wilhelma I Hohenzollerna na niemieckiego cesarza. W 1919 odbyła się tam słynna konferencja kończąca I wojnę światową, na której podpisano traktat wersalski normujący stosunki w powojennej Europie.

Architektura pałacu stanowi najbardziej imponujący przykład stylu zwanego klasycyzmem barokowym. Plac przed pałacem nosi miano Place d'Armes, z którego można się dostać na trzy wersalskie dziedzińce: Cour des Ministres (Dziedziniec Ministrów), Cour Royale (Dziedziniec Królewski) i Cour de Marbre (Dziedziniec Marmurowy). Długość fasady - 560 m obrazuje ogrom budowli. Pałac jest dwukondygnacyjny, dolna część zakończona jest łukami, górna - pilastrami i wysokimi oknami. Do Muzeum Historycznego dociera się z Cour Royale przez Skrzydło Ludwika XIV. Prezentuje ono epokę dwóch Ludwików XIII i XIV - ojca i syna. Stamtąd przejść można do Opery, wzniesionej na okoliczność zaślubin Ludwika XVI i Marii Antoniny. Na piętrze pałacu mieści się imponująca kaplica królewska, na którą składają się trzy nawy, poprzedzielane filarami podtrzymującymi galerię z kolumnami. Także na tym piętrze mieści się tzw. Grand Appartement, sześć olbrzymich komnat, w których władca trzy razy w tygodniu przyjmował swoich poddanych (między szóstą a dziesiątą wieczorem). Jest on jakby gloryfikacją postaci Króla-Słońce, najważniejszej postaci w państwie. Składają się na niego salony Wenus, Diany, Marsa, Merkurego, Apolla i Herkulesa. W tym ostatnim warto zwrócić uwagę na ozdobny kominek, uznawany za najbardziej okazały w całym Chateau. Galeria Lustrzana jest świadkiem wizyt najznamienitszych gości, a także najważniejszych wydarzeń w historii starego kontynentu. Ma aż 74 m długości i 10 szerokości, na sklepieniu widnieją malowidła Le Bruna przedstawiające wielkie francuskie zwycięstwa. Sala zawdzięcza swą nazwę siedemnastu dużym lustrom, odbijającym światło wpadające przez okna po przeciwnej stronie. Między poszczególnymi lustrami umieszczono marmurowe pilastry z kapitelami wynonanymi z brązu i pokrytymi złotem. Od północy Salę Lustrzaną uzupełnia Sala Wojny, a od strony południowej - Sala Pokoju. Apartament Królowej, w przeciwieństwie do pokojów króla, był używany przez królewskie małżonki do celów zgodnych z przeznaczeniem. Najpierw zamieszkiwała je Maria Teresa, żona Luwika XIV (do śmierci w 1683 r.), następnie Maria Leszczyńska, córka polskiego króla a żona Ludwika XV, i w końcu wprowadziła się tam Maria Antonina.

Integralną częścią Pałacu w Wersalu jest olbrzymi park. Zaprojektowany przez Le Notre'a na harmonijnym planie opartym na figurach geometrycznych, stanowi pierwowzór ogrodu w stylu francuskim. Le Notre, mimo iż prawdopodobnie nigdy nie miał łopaty w ręce, zaprojektował ogrody suważane za jedne z najpiękniejszych na świecie. Oprócz tego, że był wybitnym botanikiem, dodatkowo posiadał uzdolnienia w dziedzinie architektury i sztuki. Dlatego stworzył imponujący projekt parku z fontannami, statuami, sadzawkami. W parku mieści się również Wielki Kanał, o długości 7 km, zajmujący powierzchnię aż 44 ha.

Trianon to nazwa określająca wioskę, którą wykupił Ludwik XIV, zburzył jej zabudowę, a następnie kazał wnieść budynek ‘do lekkich posiłków'. W praktyce Trianon pełniło funkcję prywatnej królewskiej rezydencji, gdzie z dala od dworskiej etykiety mógł cieszyć się odpoczynkiem w rodzinnym gronie.

 


 
  następna strona 
  Rodzaje Przewodniki :
Wybierz rodzaj przewodnika który chcesz przeczytać :
ciekawostki
inne
jaskinie
most
muzeum
obiekty sakralne
osoba
parki
praktyczne informacje
przewodnik
rzeka
sanktuaria
stacja narciarska
targ
transport
trasy turystyczne
zabytki
zamki i pałace
zbiorniki wodne
zwiedzanie miasta

 

  Regiony :
Wybierz region o którym poszukujesz informacji :
Albania
Andora
Bułgaria
Chorwacja
Czechy
Francja
Centre
Lazurowe Wybrzeże
Grecja
Gruzja
Hiszpania
Irlandia
Malezja
Malta
Monako
Polska
Słowacja
Słowenia
Sri Lanka
Tunezja
Tunezja Djerba
Turcja
Węgry
Wielka Brytania
Włochy
Wyspa Wielkanocna

Aktualnie serwis posiada 12641 zarejestrowanych obiektów, z czego 2189 posiada uzupełniony opis.
24trips.com Ltd. United Kingdom, 5 London Road, London SW17 9JR, Registred no.: 07670843
Biuro w Polsce: +48 33 813-90-00, +48 509 878 000
www.24trips.com e-mail: poland@24trips.com