wybierz język:
pl en de ru gr sk nl fr uk hu hr es ua it ro zh ar bg da cs lv ja
 
 
 Strona główna   Obiekty   Opinie   Przewodniki   Foto galerie   Kalendarz   Dyskusje   Wiadomości   
                 
Przewodniki
 Oravski Podzamok,  Słowacja,  Słowacja,  Orawa,  Słowacja,  Orawa,  Orawski Podzamok

Oravski Podzamok to wieś słynna z malowniczo położonego zamku nazywanego "perłą Orawy". Leży on na 112-metrowej, wapiennej skale. Znajduje się 10 km od Dolnego Kubina i już z daleka jest widoczny z drogi. Pochodzi z XIII wieku i przez trzy wieki należał do królów węgierskich. Później był wlasnością także szlachty polskiej, np. między 1441 a 1474 r. należał do Piotra Komorowskiego, który cieszył się złą sławą gnębiciela Podhala, co nie przeszkadzało mu w dobrym zarządzaniu tym regionem. W 1868 r. na zamku powstalo Muzeum Komposesoratu Orawskiego, w którym zobaczyć mozna różne rodzaje broni, a także modele orawskich budowli, ukazujące orawskie chałupy i inne zabudowania. Wnętrza najstarszej, górnej części budowli uległy spaleniu na początku XIX wieku i do teraz są puste, z wyjątkiem części ekspozycji z modelami zamku w różnych jego okresach. Patrząc z dołu od strony wschodniej budowla ta wygląda wręcz zaskakujaco, ponieważ wydaje się, że wieża strzelnicza za chwilę runie - skała na której ona się wznosi jest pochylona w kierunku południowym. Nie przeszkadza to jednak zwiedzającym zamek turystom, którzy właśnie z wieży podziwiają wspaniałe widoki. Średni Zamek wybudowano w stylu gotyckim, do tej części należy także późnogotycki pałac Jana z Dębowca, gdzie obecnie znajdują się zbiory Muzeum Orawskiego. W muzeum zobaczyć można zabytkowe meble, boazerie, a także ekspozycje archeologiczne, etnograficzne i historyczne. Znajduje się tam również 90-metrowa studnia wydrążona w litej skale. Palac Palfych, pierwotnie także póznogotycki, został odrestaurowany w początkach XX w. na modłę romantyczną. Na Dolnym Zamku znajduje się barokowa kaplica. Co ciekawe, na terenie Zamku Orawskiego nakręcono w 1922 r. słynny film Friedricha Wilhelma Munraua "Nosferatu - Symfonia grozy". Na Zamku Oravskim odbywaja się zabawy, przedstawienia historyczne i inne tego typu imprezy, np. nocne zwiedzanie twierdzy (z dreszczykiem), które ma miejsce w ostatni piątek miesiąca w lecie. Powstanie zamku na stromej skale tlumaczy legenda. Opowiada ona, że zostal on zbudowany przy pomocy diabła na polecenie niejakiego Marka. Czart obiecał człowiekowi, że dzięki niemu zamek powstanie w 7 dni i 7 nocy, a on sam przybędzie po jego duszę za 70 lat. Marek nie chciał jednak iść do piekla, dlatego poprosił Pana Boga o opiekę. Kiedy diabeł wtaczał ostatni głaz na wzgórze, zapiał kogut ogłaszając ósmy dzień, a zarazem koniec prac. Zrezygnowany wysłannik piekieł rzucił do rzeki olbrzymi kamień, można go zobaczyć do dziś, a nazwany został on na cześć właściciela Skałą Marka. Marek zakończyl budowę zamku własnymi siłami.


 
 Zamek Spiski,  Słowacja,  Spisz i kraina preszowska

Zamek Spiski to jeden z najcenniejszych zabytków w tej części kraju, wpisany zresztą na listę UNESCO w 1993 r. Wznosi się on na wysokości 634 m n.p.m. Uważany za jeden z największych zespołów zamkowych w Europie Środkowej, zajmuje obszar 4 ha. Wapienne wzgórze było zamieszkane już w epoce kamiennej, jak wykazały wykopaliska archeologiczne. Grodzisko kultury puchowskiej powstało tam w czasach Chrystusa. Najstarszą częścią zamku jest okragła wieża mieszkalna pochodząca z XII-XIII w., która niestety uległa zniszczeniu. Ok. 1230 r. zbudowano kolejną wieżę i romański pałac wchodzące w skład Górnego Zamku. Spiski Zamek odegrał znaczącą rolę w obronie Słowacji podczas najazdu tatarskiego, dlatego król Bela IV uznał, że budowlę tego typu należy rozbudować. Dzięki jego nadaniu powstał "Prepozytowy Pałac", przybudówka. O zamek toczyły się w średniowieczu ciężkie boje. Po 1312 r. zamek został przebudowany w stylu gotyckim. W roku 1443 zdobył go Jan Jiskra z Brandysa, walczący o prawa do korony Władysława Pogrobowca. Najpierw na zboczu pod zamkiem postawił małą umocnioną fortecę, potem zlecił wybudować fortyfikacje wielkiego dziedzińca. Właśnie jego działalności budowla zawdzięcza dzisiejszy wygląd. Także szlachcice z węgierskiego rodu Zapolya przyczynili się do umacniania roli zamku, czyniąc z niego swoją główną siedzibę, mimo tego iż posiadali 70 innych tego typu posiadłości. W znaczący sposób go rozbudowali i zmodernizowali. Postawili nową kaplicę, podwyższyli i wzmocnili wieżę, w stylu gotyckim przebudowali romański pałac. Tutaj urodził się najsłynniejszy Zapolya, Jan, który uważany jest za ostatniego węgierskiego króla. Później węgierskie ziemie (nie było wtedy mowy o Słowacji) znajdowały się pod władaniem Habsburgów. Do ich rąk przeszedł również Spiski Zamek, jednak szybko podarowali go Aleksemu Turzonowi. Brama główna stanowiła pierwszą linię obrony. Następną była głęboka fosa, później otaczający podzamcze mur. Do wieży prowadzi gotycka brama z XV wieku, chroniona nie tylko mostem zwodzonym, ale także kratą. Za nią kryją się budynki, gdzie mieszkała załoga oraz mieściły się pomieszczenia gospodarcze, np. spichlerze. Druga brama prowadzi na dziedziniec. Wcześniej na jego miejscu stał barbakan. Dziedziniec umożliwiał schronienie ludności pobliskich wiosek. W dolnej części dziedzińca można zaobserwować fundamenty wieży mieszkalnej z pierwszej połowy XV wieku. Dalej mieściły się kolejne pomieszczenia gospodarcze. Drogą z wewnętrznego dziedzińca trafić można do romańskiego podzamcza, które było zasypane przed rozpoczęciem na zamku prac wykopaliskowych. W jego pobliżu widać resztki "pałacu prepozytowego", miejsce, gdzie stał młyn, a po stonie przeciwnej - dobrze zachowaną bramę romańską. Kolejna brama prowadzi do nikąd - niegdyś były tam drewniane zabudowania. Górny Zamek, najstarsza część budowli zawiera pierwotne zabudowania mieszkalne właścicieli zamku, utrzymane w stylu gotyckim, teraz rozciąga się z nich wspaniały widok na okolice. Pośrodku zobaczymy XIII-wieczny donżon, w pobliżu - gotycką kaplicę z XV wieku i trzypiętrowy pałac romański, przebudowany na przełomie XV i XVI w. w stylu gotyckim.


 
 Zamek Bojnice,  Słowacja,  Słowacja,  Nitra

Ten znany romantyczny zamek, nieco przypominający bawarskie zamki Ludwika Szalonego, posiada pozostałości gotyckie i renesansowe. XII-wieczna budowla często zmieniała właścicieli, byli to m.in. węgierscy magnaci, książę opolski Władysław Opolczyk, należał od XVII wieku do rodu Palffy. Po II wojnie światowej został skonfiskowany przez państwo i udostępniony do zwiedzania. Otoczona pięknym parkiem rezydencja jest niewątpliwie perełką na mapie Słowacji. Dodatkową pokusą jest połączenie uczty duchowej z ucztą dla ciała, ponieważ zamek znajduje się w miejscowości uzdrowiskowej, Bojnicach.


 
 Wersal,  Francja,  Ile de France,  Wersal

Wersal (Versailles) to podparyskie miasto i siedziba gminy, w regionie Ile-de-France, należące do departamentu Yvelines. Zamieszkuje je ok. 86 tys. mieszkańców. Od czasów Ludwika XIV do Wielkiej Rewolucji, a później od klęski francuskiej w 1871 r. w wojnie z Prusami Wersal był de facto stolicą Francji. Obecnie przejął niektóre funkcje administracyjne - od 1970 r. Wersal jest siedzibą Sądu Apelacyjnego, w 1972 r. miasto stało się siedzibą jednej z 26 "akademii" francuskiego Ministerstwa Oświaty, jurysdykcja tych dwóch organów obejmuje wszystkie zachodnie dzielnice Paryża.

Trzymając się chronologii, w 1623 r., za panowania Ludwika XIII, powstał tam Stary Pałac, przeznaczony dla króla i jego dworzan na okres polowań. Projektem zajął się architekt Philibert le Roy. Pomiędzy 1661 a 1668, młody Ludwik XIV upiększał rezydencję, jednakże wkrótce zameczek okazał się zbyt mały. Architekt, który wcześniej upiększał Stary Pałac, Ludwik Le Vau, zajął się teraz planami nowego. Nowy Pałac był krytykowany za nieharmonijność formy, bowiem Stary Pałac został włączony do nowego. Oficjalną rezydencją stał się w 1682 r., kiedy sprowadzono tam rząd - Wersal stał się wtedy stolicą. W 1789 r. Wersal był miejscem wydarzeń, które doprowadziły do Wielkiej Rewolucji Francuskiej, a następnie do detronizacji i skazania króla Ludwika XVI na śmierć. W kwietniu tego roku zwołano tam Stany Generalne, a 6-go października król wrócił do Paryża po "marszu na Wersal" zorganizowanego przez kobiety paryskie. Od tego momentu pałac popadł stopniowo w ruinę, wielokrotnie plądrowany, traci cenne dzieła sztuki. Dopiero król Ludwik Filip po rewolucji lipcowej ratuje rezydencję od ostatecznego upadku, organizując w jej wnętrzach Muzeum Historii Francji. W 1870 r. zajęty został przez wojska pruskie, stając się miejscem koronacji Wilhelma I Hohenzollerna na niemieckiego cesarza. W 1919 odbyła się tam słynna konferencja kończąca I wojnę światową, na której podpisano traktat wersalski normujący stosunki w powojennej Europie.

Architektura pałacu stanowi najbardziej imponujący przykład stylu zwanego klasycyzmem barokowym. Plac przed pałacem nosi miano Place d'Armes, z którego można się dostać na trzy wersalskie dziedzińce: Cour des Ministres (Dziedziniec Ministrów), Cour Royale (Dziedziniec Królewski) i Cour de Marbre (Dziedziniec Marmurowy). Długość fasady - 560 m obrazuje ogrom budowli. Pałac jest dwukondygnacyjny, dolna część zakończona jest łukami, górna - pilastrami i wysokimi oknami. Do Muzeum Historycznego dociera się z Cour Royale przez Skrzydło Ludwika XIV. Prezentuje ono epokę dwóch Ludwików XIII i XIV - ojca i syna. Stamtąd przejść można do Opery, wzniesionej na okoliczność zaślubin Ludwika XVI i Marii Antoniny. Na piętrze pałacu mieści się imponująca kaplica królewska, na którą składają się trzy nawy, poprzedzielane filarami podtrzymującymi galerię z kolumnami. Także na tym piętrze mieści się tzw. Grand Appartement, sześć olbrzymich komnat, w których władca trzy razy w tygodniu przyjmował swoich poddanych (między szóstą a dziesiątą wieczorem). Jest on jakby gloryfikacją postaci Króla-Słońce, najważniejszej postaci w państwie. Składają się na niego salony Wenus, Diany, Marsa, Merkurego, Apolla i Herkulesa. W tym ostatnim warto zwrócić uwagę na ozdobny kominek, uznawany za najbardziej okazały w całym Chateau. Galeria Lustrzana jest świadkiem wizyt najznamienitszych gości, a także najważniejszych wydarzeń w historii starego kontynentu. Ma aż 74 m długości i 10 szerokości, na sklepieniu widnieją malowidła Le Bruna przedstawiające wielkie francuskie zwycięstwa. Sala zawdzięcza swą nazwę siedemnastu dużym lustrom, odbijającym światło wpadające przez okna po przeciwnej stronie. Między poszczególnymi lustrami umieszczono marmurowe pilastry z kapitelami wynonanymi z brązu i pokrytymi złotem. Od północy Salę Lustrzaną uzupełnia Sala Wojny, a od strony południowej - Sala Pokoju. Apartament Królowej, w przeciwieństwie do pokojów króla, był używany przez królewskie małżonki do celów zgodnych z przeznaczeniem. Najpierw zamieszkiwała je Maria Teresa, żona Luwika XIV (do śmierci w 1683 r.), następnie Maria Leszczyńska, córka polskiego króla a żona Ludwika XV, i w końcu wprowadziła się tam Maria Antonina.

Integralną częścią Pałacu w Wersalu jest olbrzymi park. Zaprojektowany przez Le Notre'a na harmonijnym planie opartym na figurach geometrycznych, stanowi pierwowzór ogrodu w stylu francuskim. Le Notre, mimo iż prawdopodobnie nigdy nie miał łopaty w ręce, zaprojektował ogrody suważane za jedne z najpiękniejszych na świecie. Oprócz tego, że był wybitnym botanikiem, dodatkowo posiadał uzdolnienia w dziedzinie architektury i sztuki. Dlatego stworzył imponujący projekt parku z fontannami, statuami, sadzawkami. W parku mieści się również Wielki Kanał, o długości 7 km, zajmujący powierzchnię aż 44 ha.

Trianon to nazwa określająca wioskę, którą wykupił Ludwik XIV, zburzył jej zabudowę, a następnie kazał wnieść budynek ‘do lekkich posiłków'. W praktyce Trianon pełniło funkcję prywatnej królewskiej rezydencji, gdzie z dala od dworskiej etykiety mógł cieszyć się odpoczynkiem w rodzinnym gronie.

 


 
 Zamek w Angers,  Francja,  Zamki nad Loarą,  Angers

Angers jest największym z miast, gdzie mieszczą się słynne zamki. Jest on stolicą Maine-et-Loire, 49-go departamentu francuskiego. Położone jest po obu stronach rzeki Maine.

W początkach swojego istnienia była to osada celtycka Andecavi, później przekształcona w rzymskie Juliomagus. W średniowieczu Angers stawia czoła napadom normandzkim, od IX w. jest siedzibą rodu Andegawenów. Fulk Nerry (987-1040) umacnia swoją stolicę fortecą. Późniejszy hrabia d'Anjou, Henryk Plantagenet, staje się potężnym angielskim królem. Dalsze komplikacje związane z angielsko-francuskim posiadaniem Andegawenów-Plantagenetów spowodowały konfiskatę Andegawenii Janowi bez Ziemi w 1202 r. przez króla Filipa Augusta. Kolejny francuski władca, Ludwik IX Święty nakazuje w Angers budowę słynnego zamku obronnego, w tym samym miejscu, gdzie wcześniej stała forteca Fulka Nerry. Później oddaje te ziemie swojemu bratu, Karolowi, władcy Sycylii i Neapolu. Z kolei wnuczka Karola, Małgorzata, wnosi Andegawenię w posagu swojemu mężowi, Karolowi de Valois (Walezjuszowi), bratu Filipa IV Pięknego, króla - oprawcy Templariuszy. Mariaż ten zapoczątkowuje nową linię hrabiów, od 1360 r. książąt d'Anjou. Ostatni z tego rodu był "Dobry Król Rene", tytularny władca Sycylii i Neapolu. Jego pomnik znajduje się na placu przy południowym, nieużywanym obecnie wejściu do zamku. Pod koniec życia Rene ustępuje z tronu na rzecz swojego siostrzeńca, króla Ludwika XI, co powoduje włączenie księstwa Anjou do Królestwa Francji. Wojny religijne powodują, że Angers przeżywa represje jako kalwińska stolica. Przede wszystkim ucierpiał na tym jednak sam zamek, który zostaje na rozkaz Henryka III częściowo zburzony. W Angers podpisany zostaje kontrakt małżeński między synem Henryka IV, dotychczasowego przywódcy hugenotów, a córką głównego uczestnika Ligi Katolickiej. Stanowiło to nieformalne zakończenie wojen religijnych. Miasto z entuzjazmem przyjęło Rewolucję 1789 r. Cztery lata później wtargnęli tam powstańcy z Wandei, co skończyło się rozstrzelaniem 3 tys. osób. Polski akcent - od października 1939 r. miasto było siedzibą polskich władz cywilnych na uchodźctwie, a od kwietnia 1940 r. - ewakuowane z Paryża władze wojskowe. Obecnie Angers słynie z win, kwiatów, owoców i warzyw, a także roślin leczniczych. Działają tam dwa uniwersytety: katolicki z 1875 r. i państwowy w 1972, a także liczne instytucje zajmujące się krzewieniem kultury. Na zamku podziwiać można ciekawe zbiory Muzeum Artystycznych Tkanin Dekoracyjnych (Musee des Tapisseries).

Twierdza wznosi się na lewym brzegu przeki Maine. Mury pamiętają czasy Ludwika Świętego, a więc początek XIII w. Mają one kształt nieregularnego pięcioboku, a ich obwód to 660 m. Rozpoznawalna jest ich ciemna powierzchnia poprzecinana pasami jaśniejszych tufitów. W szerokich fosach nigdy nie było wody, ponieważ zamek położony jest zbyt wysoko w stosunku do rzeki. Przy wejściu do zamku od ulicy Bout du Monde zachował się most zwodzony z XVII w. Na dziedzińcu wewnętrznym mieści się ogród z geometrycznie wyznaczonymi klombami. Po prawej stronie zobaczymy kaplicę Sainte Genevieve, a także siedziba królewska (Logis du Roi), obydwie zbudowane na początku 15-go stulecia przez księcia Ludwika d'Anjou i jego żonę Jolantę Aragońską, rodziców księcia Rene. Drzwi kaplicy są pięknie rzeźbione, a gotyckie sklepienia rezprezentują styl andegaweński. Witraż przedstawia księcia Rene oraz jego drugą żonę, Jeanne de Laval, pochodzi on z opactwa Vernantes, a przeniesiono go do zamku po II wojnie światowej. Do kaplicy przylegają kręte schody, prowadzące na pierwsze piętro siedziby królewskiej. Na jej ścianach umieszczono liczne tkaniny artystyczne, w tym trzy flamandzkie o tematyce Męki Pańskiej. Na pozostałych warto zwrócić uwagę na motyw mille-fleurs, popularny w końcu XV stulecia w warsztatach w dolinie Loary. Budynek we wschodniej części murów obronnych to dawna siedziba zarządcy, na jej piętrze także mieści się zbiór tkanin, głównie XVI-wiecznych. Cechują się tematyką biblijną ("Izaak i Jakub", "Historia Samsona") i hagiograficzną ("Żywot świętego Saturnina"). Tzw. zameczek - Chatelet, pojawił się wewnątrz murów z inicjatywy "Dobrego Króla Rene". W 1953 r. dobudowano do niego pawilon (przy okazji prac budowlanych odkryto pozostałości galo-rzymskie), przystosowany specjalnie do przechowywania najtarszego i największego na świecie, imponującego cyklu tkanin przedstawiającego sceny z Apokalipsy św. Jana. Zamówił je Ludwik I, książę d'Anjou, a wykonano w Paryżu w latach 70-tych XIV w., na podstawie kartonów autorstwa Jana de Bourges. Pierwotnie było to 7 tkanin o wymiarach 24 x 5 m, podzielonych na 105 scen. Do dziś zachowało się 77 fragmentów. Co ciekawe, tkaniny nie miały określonego miejsca "pobytu", ale podróżowały wraz z księciem. Rene przekazuje je katedrze w Angers, gdzie są ozdobą ważniejszych uroczystości. W 1782 r. dzieło zaginęło w niewyjaśnionych okolicznościach, a odzyskał je dopiero tutejszy kanonik Joubert w pierwszej połowie XIX w. Niestety zostało w międzyczasie bardzo zniszczone, odrestaurowano je w latach 1842-1870. W 1952 r. ówczesny biskup Angers przekazał cenne dzieło panstwu, które umieściło je w muzeum zamku w Angers. Z najwyższej baszty, zwanej du Moulin, rozciąga się wspaniały widok na okolicę oraz na ogrody wewnątrz murów.

Katedra St. Maurice odznacza się romańskim portalem z posągami postaci biblijnych, drugie piętro fasady zawiera w sobie sylwetki patrona katedry i wojowników - jego towarzyszy. Jednonawowe wnętrze ma szerokość 16,5 m. Warto zobaczyć tam także piękne witraże, olbrzymi baldachim nad głównym ołtarzem, marmurową rzeźbę przedstawiającą św. Cecylię (autorem dzieła jest David d'Angers). Ściany nawy przykrywają tkaniny dekoracyjne z warsztatów w Aubusson, pochodzące z XVII i XVIII w. Kościół St. Martin pochodzi z XI w., zawiera fragmenty dawnej świątyni karolińskiej. St. Serge datuje się na XIII i XV w., jego chór stanowi jedno z największych osiągnięć stylu andegaweńskiego. W pobliżu katedry (przy rue Musee #10) można znależć Muzeum Sztuk Pięknych, ze zbiorami malarstwa flamandzkiego i francuskiego (m.in. Watteau, Fragonard, Chardin, Greuse, Boucher, Delacroix, Corot), mebli i rzeźb średniowiecznych oraz renesansowych. Z kolei przy rue Toussaint #33 odwiedzić można Galerię Davida d'Angers, założoną w budynku kościoła opactwa Toussaint z XIII w. Podziwiać tam można posągi króla Rene i Gutenberga, popiersia Hugo, Balzaca, Goethego, medaliony wykonane z brązu. Na starym mieście można znależć wiele średniowiecznych budynków, ale za najpiękniejszy uznaje się Maison d'Adam. Można go znależć za katedrą St. Maurice. Nad rzeką Maine, przy Quai du Roi de Pologne mieści się Hotel du Roi de Pologne. Na prawym brzegu rzeki mieści się dawny szpital St. Jean, ufundowany w XII w. Warto odwiedzić go ze względu na wspaniałą architekturę i mieszczące się w jego wnętrzach Muzeum Jeana Lurcata. Lurcat (1892-1966) był malarzem, a także twórcą współczesnych tkanin artystycznych, w tym najbardziej znanej Chant du Monde. Ponadto w sąsiednim budynku znajduje się ceramika i obrazy Lurceta.

 


 
 Zamek Azay-le-Rideau,  Francja,  Zamki nad Loarą,  Azay-le-Rideau

Azay-le-Rideau to urocza rezydencja na wysepce na rzece Indre. Honore de Balzac nazwał zamek "brylantem osadzonym w Indre", które to stwierdzenie wspaniale obrazuje harmonię i piękno budowli. W średniowieczu ziemiami dzisiejszego departamentu Indre-et-Loire władał Rideau d'Azay. Jego siedziba stała na miejscu dzisiejszej budowli. Uległa ona spaleniu w 1418 r. podczas wojny stuletniej, w wyniku wyczerpującej wojny domowej między profrancuskimi armaniakami (Armagnac) i burgundczykami, którzy stali po stronie Anglii. Podobno przejeżdżający po tym terenie orszak przyszłego króla Karola VII został zaatakowany, lub, jak podają inne źródła, obrażony, przez stacjonujący tam garnizon burgundzki. Karol kazał Burgundów wymordować do nogi a siedzibę spalić. Pamięć po rzezi i zniszczeniu utrzymywano w nazwie miejscowości funkcjonującej do XVIII w. - Azay-le-Brule. Zamek renesansowy wzniesiono w latach 1518-1527 na polecenie Gillesa Berthelota, którego żona - Philippa Lesbathy - osobiście nadzorowała budowę. Początkowo przewidziano budowlę na planie czworoboku, ale powstały jedynie dwa skrzydła. Berthelot stracił swoją pozycję na dworze po aferze związanej z jego kuzynem, Jacquesem de Baune, straconym za defraudację państwowych pieniędzy, a w związku z grożącym mu niebezpieczeństwem opuścił Francję. Jego posiadłość król Franciszek I przekazał kapitanowi swojej gwardii przybocznej - Raffinovi. Później właścicielami były rody de Lusignan, le Berihgem, Vasse. Dobudowały one kaplicę, zabudowania gospodarcze i kaplicę. Zamek przyjmował Ludwików XIII i XIV. W XIX w. Azay-le-Rideau przeszedł we władanie markiza de Biencourt. Przebudowano wtedy dwie wieże w narożach skrzydeł, nie bacząc na to, że jedna z nich była pozostałością po dawnej warowni. W lutym 1871 r. stacjonował tu książę Pruski - Fryderyk Karol. Podczas posiłku na stół, przy którym książę siedział, spadł żyrandol. Fryderyk Karol był przerażony, sądził, że jest to zamach na jego życie. Zamkowi groziło zrówananie z ziemią, w końcu jednak udało się księcia odwieść od tego pomysłu. W początkach XX wieku Biencourtowie postanowili pozbyć się posiadłości, a nabywca z kolei w rok później odsprzedał ją państwu. Po odrestaurowaniu budowli przeznaczono jej wnętrza na Muzeum Renesansu.

Zamek stoi w parku utrzymanym w stylu angielskim. Zachwyca przede wszystkim lekkością i doskonałością proporcji. Przypomina tym samym zamek z bajki. Sama konstrukcja jest gotycka, natomiast ornamentyka i motywy przywodzą na myśl renesans. Są to cechy charakterystyczne stylu wczesnego renesansu francuskiego. Wszystkie narożniki zwieńczone są wieżami o stożkowatych dachach z iglicami, stanowią one pamiątkę po dawnej funkcji obronnej zamku, kiedy w wieżach mieściły się galerie strażnicze, otwory strzelnicze i inne. Tak jak inne w tym stylu budowane zamki, Azay zdobione jest w gzymsy i lukarny. Najbardziej ozdobiono fasadę głównego skrzydła. Nad wejściem umieszczono emblematy pary królewskiej - salamandrę Franciszka I i gronostaja Klaudii Bretońskiej. Fronton nad lukarnami jest także bogato zdobiony. Wewnątrz mieszczą się proste schody o dwóch traktach, w tamtych czasach niesamowita innowacja. Na klatce schodowej z kasetonowym stropem z medalionami reliefowymi, przedstawiającymi wizerunki królów i królowych, panujących w XV i XVI w. Sale zamkowe to wspaniały przykład wnętrz w stylu renesansowym, z meblami, portretami, malowidłami, tkaninami dekoracyjnymi (flamandzkimi i paryskimi z manufaktury des Gobelins). Rzeźbione kominki dopełniają charakteru wnętrza z epoki odrodzenia. Z najbardziej oryginalnych mebli wymienić można łoże z baldachimem przykryte przepiękną, haftowaną, jedwabną narzutą, znajduje się ono w pokoju niebieskim, inne, w pokoju czerwonym także warte jest uwagi. Tkaniny artystyczne to m.in. "Trzy Parki" z brukselskiej manufaktury (XVI w.), "Sąd Salomona", "Arka Przymierza", "Pojednanie Jakuba z Ezawem", "Wizyta królowej Saby". W miasteczku można zobaczyć stary kościół Saint Symphorien z przedromańską fasadą.

 


 
 Zamek w Chinon

Chinon położony jest na wzgórzu, na prawym brzegu Vienne, lewego dopływu Loary. Znajduje się w odległości ok. 50 km na południowy zachód od Tours. Miejsce to, z powodu strategicznego położenia, było zamieszkane już w czasach galo-rzymskich. W XI stuleciu mieściła się tam forteca hrabiów de Blois, która następnie przeszła we władanie rodu d'Anjou. Gdy jeden z nich został królem Anglii jako Henryk II Plantagenet, nie zapomniał o swojej francuskiej posiadłości. Często odwiedzał Chinon i tam też umarł. Legenda mówi, że dokonał tam żywota także jego syn, Ryszard Lwie Serce. Z kolei brat mężnego Ryszarda, Jan Bez Ziemi, poślubił na zamku cudzą narzeczoną, porwaną Isabelle d'Angouleme. £owcę cudzych kobiet dosięgnęła jednak sprawiedliwość, ponieważ utracił francuskie prowincje, w tym Chinon, które przeszło w ręce francuskiego króla, Filipa Augusta. Na początku XIV w. zamek z polecenia Filipa Pięknego stał się więzieniem dla 140 Templariuszy. Podczas wojny stuletniej zamek był siedzibą Karola VII, z punktu widzenia płonącej na stosie Joanny d'Arc, jednego z największych niewdzięczników w historii Francji. Według legendy, Joanna, która nie miała szans widzieć wcześniej Delfina (wtedy nie był jeszcze koronowanym władcą), rozpoznała go bezbłędnie w przebraniu. Pozostali królowie francuscy nie zaszczycają zamku zbyt często swoją obecnością. Ludwik XII przyjął na zamku Cezara Borgię, kondotiera armii papieskiej, który przekazał mu bullę biskupa Rzymu, unieważniającą jego pierwsze małżeństwo. Po tym ostatnim przebłysku świetności Chinon niszczeje, a umyślnie zostaje skazany na zagładę przez kardynała Richelieu. Dopiero w XIX w. ratunku podjął się pisarz Prospier Merimee. Obecnie Chinon to własność departamentu Indre-et-Loire.

Zamek powstawał stopniowo, tworzyły go trzy warownie oddzielone od siebie głębokimi parowami, nad którymi przerzucone zostały mosty. Budowla rozciaga się na powierzchni 400 x 70 m. Wschodnią część zamku stanowił niegdyś fort St. Georges, zbudowany przez Henryka II Plantageneta, ale pozostały z niego tylko resztki murów. Środkowy obiekt to zamek du Millieu. Wejście znajduje się w wieży zegarowej (Tour de l'Horloge) o wysokości 35 m. Z jej szczytu rozglega się bicie dzwonu Marie Javelle. W czterech salach umieszczono ekspozycję poświęconą Joannie d'Arc. W pobliżu urządzone są ogrody, poprzedzielane miejscami resztkami murów obronnych z X i XI w. Północna część murów zawiera trzy wieże - de l'Echaugette (na wschodnim krańcu), des Chiens (na środku), d'Argenton (na zachodzie). Z kolei po południowej stronie murów mieści się siedziba królewska (logis royaux), także zaopatrzona w wieżę - XII-wieczną du Tresor. Na parterze, w sali straży, można zobaczyć makietę zamku, unaoczniającą jej wygląd pięć wieków temu. Na ścianach dawnych kuchni królują obecnie tkaniny artystyczne: "Polowanie na niedŹwiedzia", "Sąd Parysa", trzecia przedstawia moment rozpoznania Delfina przez Joannę d'Arc. Właśnie w tym budynku, na pierwszym piętrze, odbyło się to wydarzenie. Niestety sala nie dotrwała do naszych czasów, została zdemolowana pod sam koniec XVII w. i jedyne, co z niej pozostało to zachodnia ściana z kominkiem. W innej sali kilka figur woskowych "pozuje" do dwóch scen historycznych. Nieistniejący fort du Coudray to teraz powierzchnia zajęta przez ogrody. Na fosie (na prawo od mostu) wznosi się donżon du Coudray, zbudowany przez Filipa Augusta na początku XIII w. To właśnie w tej części więziono Templariuszy. Pozostały po nich ślady w postaci napisów na ścianach. Na najwyższym piętrze mieszkała przez krótki czas Joanna d'Arc. W narożu murów obronnych zbudowano wieżę du Moulin, w środku której zobaczyć można piękne sklepienia sześciokątnych sal. Na parterze założono mini-muzeum ze stelami grobowymi z czasów galo-rzymskich. Ostatnia wieża, de Boissy, jest obecnie bardzo dobrym punktem widokowy na miasto. W sali służącej niegdyś jako kaplica można zapoznać się z mapą Francji sprzed wojny stuletniej i drzewem genealogicznym Plantagenetów, Kapetyngów i Walezjuszy.

Także miasteczko Chinon położone u stóp zamkowego wzgórza warte jest poświęcenia odrobiny czasu. Chociażby na place Grand Carroi # 38 - Maison Rouge (czerwony dom) z XIV w., # 44 - L'Hotel des Etats Generaux, datowany na XV/XIV w., to właśnie w tym budynku obradowało zgromadzenie stanowe, a obecnie założono tam muzeum Starego Chinon. Dalej, pod # 48 - L'Hotel du Gouvernement, rezydencja gubernatorów Chinon. Warto odwiedzić Chinon latem, kiedy odbywają się tam kolorowe, kostiumowe jarmarki średniowieczne. Dzięki położeniu w regionie pełnym winnic w mieście powstało Muzeum Wina (przy rue Voltaire #12) - zwiedzanie połączone z degustacją. Ponadto warto pospacerować ulicą ze względu na jej piękną zabudowę, większość budynków pochodzi z wieków od XV-XVII. Ponadto w mieście można zwiedzić XII-wieczny kościół Saint Murice, ufundowany przez Henryka II Plantageneta. Warto zwrócić uwagę na sklepienie nawy środkowej i prezbiterium w stylu andegaweńskim. Nawy boczne powstały póŹniej, w XVI stuleciu. Wschodnie dzielnice miasta pochwalić się mogą kościołem St. Etienne (św. Szczepana), zbudowanym ok. 1480 r. przez Filipa de Commynes, na miejscu dawnego kościoła romańskiego, napiękniejszą partią budowli jest portal w stylu gotyku płomienistego z widniejącymi na nim herbami fundatora. W Chinon spędził lata dzieciństwa Francois Rableais, wybitny myśliciel i twórca francuskiego renesansu. Przypomina o tym jego pomnik i ulica, której nadano jego imię. Muzeum poświęcone twórcy znajduje się w pobliskiej la Devenire, w domu, gdzie się urodził. Inny pomnik przedstawia Joannę d'Arc, a zobaczyć go można na Nadbrzeżu Joanny d'Arc.

 


 
 Zamek w Saumur,  Francja,  Zamki nad Loarą,  Saumur

Saumur w departamencie Maine-et-Loire to stare miasto zwane perłą Andegawenii. Na lewym brzegu Loary, a dokładniej na skalistym cyplu już w IX wieku znajdował się umocniony, obronny klasztor z relikwiami św. Floriana. Był on misjonarzem próbującym te ziemie chrystianizować w IV w. Klasztor został jednak zniszczony przez Normanów, a w X stuleciu na jego miejscu stanęła forteca hrabiów de Blois. Wiek później zajęli fortecę Andegawenowie, czyli ród hrabiów d'Anjou, przy czym najbardziej waleczny z nich był Fulk Nerra, znany z historii innych posiadłości nad Loarą. Saumur pozostało w posiadaniu Andegawenów-Plantagenetów do początków XIII w., kiedy to ich dobra ulegają kofiskacie przez Filipa Augusta. Warowna forteca postała tu prawdopodobnie ok. roku 1227, kiedy rządy nad tym terenem sprawowała Blanka Kastylijska, pełniąca funkcję regentki swojego małoletniego syna, późniejszego Ludwika IX Świętego. Przekazał on później warownię swojemu bratu, Karolowi. Potomek Karola, Ludwik przebudował fortecę na rezydencję. Ostatni z książąt d'Anjou, nazywany "Dobrym królem Rene", jako człowiek wrażliwy na sztukę, nie dość, że opiewał Saumur w swoich miłosnych pieśniach, ale także dokonał w nim wewnętrznych zmian. Od 1480 r. cała Andegawenia, a więc i Saumur przeszło pod panowanie francuskich królów. W XIV w. stało się jednym z głównych ośrodków protestantyzmu, co okupuje krwawymi rzeziami urządzanymi tam przez tolerancyjnych i kierujących się miłością do bliźniego, katolików. Podczas ósmej, ostatniej wojny religijnej, Henryk III, król francuski zmuszony jest oddać Saumur Henrykowi, królowi Nawarry, przywódcy protestantów. Przez następne 32 lata rezydencja rozkwita pod panowaniem Philippe'a Duplessis-Mornay, nazywanego "papieżem hugenotów". Odznaczał się on zarówno znawstwem prowadzenia sztuki wojennej, jak również biegłością w zawiłych sprawach dotyczących teologii i dyplomacji. Miasto zyskało dzięki niemu nowe mury, założona została przez niego także akademia protestancka, ściągająca rzesze młodych ludzi chętnych do nauki. Niestety, w 1621 r. katolicy powracają do miasta, burzą mury, a po cofnięciu edyktu nantejskiego w 1685 r. zostaje zniszczona protestancka świątynia a 2/3 francuskich protestantów opuszcza kraj z powodu prześladowań. Zamek niszczeje, przez pewien czas jest więzieniem, arsenałem, koszarami. Między innymi przebywał tutaj markiz de Sade. W 1906 r. miasto Saumur odkupuje zamek od państwa.

Miasto znane jest z produkcji win musujących i hodowli grzybów (70% produkcji krajowej).

Zamek stoi na krańcu większego podestu, pozostałości po warowni. Sylwetka twierdzy to cztery wieże w narożnikach, u podstawy okrągłe, później wieloboczne, z wysokimi i stromymi dachami. Okna podzielono krzyżem okiennym. Dawna budowla zbudowana została na planie czworoboku, ale jedno ze skrzydeł zawaliło się i nigdy nie zostało już odbudowane. Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło i dzięki temu odsłonił się taras z widokiem na Loarę i całe miasto. Skrzydło północno-wschodnie wznosi się na galerii ozdobionej arkadami, co umożliwiło bezpośredni dostęp do wszystkich pomieszczeń. Północno-wschodnie skrzydło z kolei mieści Miejskie Muzeum Sztuki Dekoracyjnej. Jego zbiory to emalie z Limoges, rzeźby drewniane i alabastrowe, meble, zastawy fajansowe, porcelanowe, tkaniny artystyczne i inne. Na drugim piętrze można odwiedzić Musee du Cheval, czyli Muzeum Konia. Prezentuje ono historię jeździectwa i ekwipunku jeździeckiego, m.in. obrazy, książki, ryciny związane z tematem, obok siodeł, strzemion, ostróg i innych.
W samym mieście warto zobaczyć kościoły St. Pierre i Notre-Dame, XVI-wieczny ratusz i ładną starówkę. Świątynia pod wezwaniem świętego Piotra pochodzi z XII w., fasadę odbudowano w XVII w. Na ścianach zainstalowano tkaniny artystyczne z XV w., poza tym zobaczyć tam można również XII-wieczną statuę Matki Boskiej.

 


 
 Zamek w Villandry

Villandry słynie ze wspaniałych ogrodów, jednakże sam zamek jest także wart uwagi. Położony na lewym brzegu rzeki Cher, w pobliżu jej ujścia do Loary. W XII w. znajdowała się tam twierdza. Właśnie tam w lipcu 1189 r. odbyło się ważne spotkanie dwóch władców: króla Francji Filipa Augusta i króla Anglii Henryka II Plantageneta. W pierwszej połowie XVI w. właścicielem zamku stał się Jean le Breton, sekretarz stanu króla Franciszka I. Właśnie on kazał wznieść renesansową budowlę (ok. 1536 r.), burząc całą twierdzę z wyjątkiem XVI-wiecznego donżonu, odpowiednio wkomponowanego do nowej rezydencji. Niestety, następni właściciele nie chcieli zachować jedności stylu, np. markiz de Castellane, który nakazał dodać balkony, zamurować arkady i przede wszystkim przekształcić park w modny w XVIII w. angielski park krajobrazowy. Na początku XX w. Villandry zakupił hiszpański doktor, Joaquin de Carvallo, miłośnik sztuki. Odrestaurował on zamek, przywracając mu pierwotną formę, wszystkie prace przebiegały ze szczególnym pietyzmem i dbałością o szczegół, łącznie z tym, że otaczające zamek fosy ponownie napełniono wodą. Przede wszystkim jednak przywrócono oryginalny wygląd ogrodom, na podstawie opisów i planów Androueta du Cerceau, XVI-wiecznego architekta i teoretyka sztuki. Zamek po dziś dzień znajduje się w rękach rodziny de Carvallo. Doktor Carvallo założył także Siedzibę Historyczną (Demeure Historique), stowarzyszenie właścicieli budowli zabytkowych, dzięki któremu wiele z nich zostało udostępnione do zwiedzania dla turystów.

Od zewnątrz budynek posiada dwie identyczne elewacje - wschodnią i zachodnią. Piętra podzielono od zewnątrz podwójnym gzymsem, poniżej dachu biegnie jeszcze jedno gzymsowanie. Duże okna podzielone są kamiennymi krzyżami i obramowane pilastrami. Pilastry krzyżujac się z powierzchnią gzymsu tworzą panneaux, a na dachach wzrok przyciągają wspaniałe lukarny. Skrzydła zakończone są prostokątnymi pawilonami, co stanowi oryginalny element w porównaniu z innymi renesansowymi zamkami Doliny Loary. W południowym narożniku skrzydła zachodniego mieści się wspomniany wcześniej donżon, pozostałość po wcześniejszej twierdzy. Z jego szczytu podziwiać można panoramę ogrodów, widać stamtąd także rzeki Loarę i Cher. Od strony dziedzińca na dwóch skrzydłach bocznych zobaczymy wspaniałe, renesansowe arkady. Frontony lukarn od tej strony są bardziej zdobione, ze ślimacznicami i rzeźbionymi zwieńczeniami, dodatkowo flankowane sterczynami. W centalnej części południowej elewacji znajdziemy drzwi wejściowe.

Wnętrze zdobią przede wszystkim meble z XV i XVI w. Parter zajmuje duży salon i jadalnia z boazerią z epoki Ludwika XV. Główne schody z poręczami wykonanymi z kutego żelaza prowadzą do galerii obrazów, kolekcji zebranej przez doktora Carvallo, w której skład wchodzą dzieła Velasqueza, Ribiery, Goi, Tycjana, Tintoretta. Niezwykle ciekawy jest także plafon hiszpańsko-mauretański z XIII w., pochodzący z Toledo. W tej samej sali umieszczono obrazy przedstawiające wizerunki św. Pawła, św. Jana, infantki (szkoła Velasqueza).

Słynne ogrody podzielone są tarasowo na trzy poziomy. Najwyższy, ogród wodny, zasila fosy i niżej położone ogrody. Na wysokości pierwszego piętra zamku mieści się tzw. ogród ozdobny, podzielony bukszpanem na kwatery. W nich przedstawione są alegorie miłości, symbole muzyki i wyobraża krzyże: Maltański, Langwedocki i Kraju Basków. Ogród miłości złożony jest z czterech części, każda z nich symbolizuje jej odrębne znaczenie: serca, płomienie, maski balowe - miłość tkliwa, 12 serc wypełnionych kwiatami - miłość namiętna; rogi, wachlarze, bileciki miłosne symbolizujące miłość płochą, niewierną, w czwartej kwaterze obosieczne miecze, sztylety między czerwonymi różami ukazują miłość tragiczną. W tym ogrodzie mieści się również basen z wodotryskiem i labirynt. Najniższy taras zajmowany jest przez ogród warzywny, podzielony na 9 kwater, warzywa i zioła tworzą misterne, geometryczne wzory. Co ciekawe, zasadzone są tam tylko i wyłącznie warzywa i rośliny przyprawowe znane w XVI w. Skrzyżowania alejek zdobią altanki z różami, a także fontanyn służące dawniej do nawadniania. Z ogrodu można zauważyć dzwonnicę kościoła z miasteczka Villandry - jest to budowla romańska datowana na jedenaste stulecie z witrażem przedstawiającym Sąd Ostateczny (z XVI w.) i obraz "Zdjęcie z krzyża".

 


 
 Zamek w Chenonceau,  Francja,  Zamki nad Loarą,  Chenonceaux

Chenonceau to jeden z najbardziej charakterystycznych zamków w Dolinie Loary. Wsparty na arkadach na rzece Cher, znajduje się 32 km na wschód od Tours. Siedziba powstała na miejscu dawnego młyna i dworu tutejszych feudałów, de Marques. Nadzór nad pracami budowlanymi pełniła hrabina Bohier (z d. Briconnet), której mąż, Thomas Bohier, był królewskim poborcą podatkowym w Normandii. Budowa trwała od 1513-1521 r. Niestety właściciele niedługo potem umierają (Thomas w 1524 r. podczas wyprawy Franciszka I na Mediolan, jego żona dwa lata po nim). Ich syn zmuszony jest do oddania rezydencji królowi, aby spłacić rachunki ojca. Od 1547 r. Chenonceau zamieszkuje jego najsłynniejsza właścicielka, Diana de Poitiers. Była ona ukochaną o 19 lat od niej młodszego Henryka II, właśnie on obdarzył ją zamkiem. Dzięki niej zamek zyskuje most spinający go z drugim, lewym brzegiem rzeki Cher. Autorem tej niebanalnej budowli jest Philippe Delorme, najwybitniejszy architekt francuskiego renesansu. Ogród zaprojektował Parcello da Mercogliano, którego dziełami są także ogrody w Amboise i Blois. Na nieszczęście dla Diany, Henryk ginie podczas turnieju w 1559 r., a jego żona, Katarzyna Medycejska wykorzystuje tą okazję do zemsty. Wdowa odbiera Dianie klejnoty koronne oraz ukochane Chenonceau, Diana w zamian otrzymuje zamek w Chaumont-sur-Loire. Katarzyna - matka trzech francuskich królów - Franciszka II, Karola IX, Henryka III także przyczyniła się do rozwoju rezydencji. To dzięki niej most zyskał zabudowaną galerię, która stanowi właściwie przedłużenie zamku. Podczas jej panowania w Chenonceau często urządzano uczty, świętowano ważne dla królestwa uroczystości i inne. Atmosfera zmienia się o 180 stopni kiedy Katarzyna Medycejska i Henryk III umierają, a do zamku sprowadza się Ludwika Lotaryńska, wdowa po nim. Kobieta ta była bardzo pobożna, czas spędzała głównie na modlitwie i pokucie, a jej jedynymi rozrywkami były haftowanie i lektura. Do swojej rezydencji sprowadziła nawet siostry urszulanki. Swój pokój urządziła w czarnej tonacji - czerń dominuje w obiciach mebli, zasłonach okien. Sama ubierała się do końca życia na biało, ponieważ w tych czasach to właśnie biel była na dworach symbolem żałoby. Dlatego nazywano ją Białą Damą lub Białą Królową. Później Chenonceau przeszło we władanie jej siostrzenicy, Franciszki Lotaryńskiej, następnie w 1720 r. jej spadkobiercy sprzedają zamek księciu de Bourbon, który umieszcza tu klasztor kapucynów. 13 lat później nowym właścicielem zostaje Claude Dupin, piastujący funkcję generalnego dzierżawcy podatków państwowych, przodek znanej pisarki George Sand. Pani Dupin to kolejna kobieta, która wywarła spory wpływ na życie w Chenonceau. Przebywał tam wtedy m.in Jean Jacques Rousseau. Dzięki popularności Madame Dupin wśród miejscowej ludności, zamek nie ucierpiał w czasie rewolucji. Starsza pani zmarła w 1799 r. w wieku 93 lat i została pochowana zgodnie ze swoją wolą w pobliskim parku. Ostatnim właścicielem zamku pochodzącym z rodziny Dupin był hrabia de Villeneuve, prawnuk Claude'a. W drugiej połowie XIX w. panią na zamku została hrabina Pelouze, która zmieniła wygląd głównej fasady. Następnie posiadłość przeszła w ręce Henriego Meniera, zamożnego przemysłowca, a jego spadkobiercy są właścicielami Chenonceau po dziś dzień. Menierowie podczas wojen światowych udostępniali swój zamek jako szpital polowy i punkt łączności w ruchu oporu. Na dziedziniec prowadzi aleja obasadzona starymi drzewami, stamtąd na prawo znajdują się budynki gospodarcze, a przechodząc przez zwodzony most dostaniemy się na taras. Z niego widoczne są ogrody dwóch nieprzychylnych sobie pań: po lewej Diany de Poitiers, a po prawej Katarzyny Medycejskiej. Róg tarasu zajmuje donżon, pozostałość po dworze pierwotnych właścicieli. Sam zamek wybudowano na filarach dawnego młyna, na planie prostokąta z narożnymi wieżyczkami. U podstawy dachu biegnie ozdobna balustrada, na samym zadaszeniu znajdziemy lukarny i czworoboczne kominy. Wejście mieści się pośrodku fasady północnej, z jej lewej strony znajdziemy półokrągłą, wysuniętą kaplicę. Galeria na moście ma 60 m długości, w porównaniu do zamku charakteryzuje się oszczędną architekturą, najbardziej ozdobnym, ale też pełniącym praktyczne funkcje elementami są lukarny.
Zwiedzanie rozpoczyna się od Sali Straży. Mieści się tam posadzka z włoskich płytek majolikowych z XVI w. Na plafonie widnieją inicjały Katarzyny Medycejskiej. Na ścianach znajdują się flamandzkie tkaniny artystyczne z XVI w. o tematyce mitologicznej. Sąsiadująca z nią kaplica poszczycić się może płaskorzeźbą w słynnym marmurze z Carrary, przedstawiającą Madonnę z Dzieciątkiem. Witraże, autorstwa Maxa Ingranda są współczesne. Niestety, w pokoju Diany z oryginalnego wyposażenia zachował się tylko kominek wykonany przez Jeana Goujon. Na podstawie kominka umieszczono (złośliwie?) portret Katarzyny Medycejskiej. Kasetonowy strop natomiast prezentuje inicjały Diany i Henryka II. Zielony gabinet Katarzyny Medycejskiej swoją barwę zawdzięcza tkaninie dekoracyjnej z warsztatów w Audenarde. W bibliotece z kolei znajduje się najstarszy plafon w całym zamku. Następnie zwiedzający przechodzą do galerii na rzece, z posadzką wykonaną z czarno-białych płytek. W galerii znajdziemy także żałobny plafon z pokoju Ludwiki Lotaryńskiej. Sale na parterze zamku także udostępniono dla zwiedzających, są to pokój Franciszka I oraz salon. W pierwszym z nich podziwiać można "Trzy Gracje" Van Loo oraz portret Diany de Poitiers pędzla Primaticcia. Na ścianach salonu wiszą portrety pani Dupin oraz Ludwika XIV. Znajduje się tam również obraz Petera Paula Rubensa "Jezus i św. Jan". Na podstawie kominka znane emblematy Franciszka I i jego żony, czyli salamandra i gronostaj. Na korytarzu pierwszego piętra znależć można wizerunki rzymskich cesarzy, rzeźbione także w marmurze karraryjskim, sprowadzone przez Katarzyne Medycejską z Florencji. Także tam znajdują się piękne tkaniny artystyczne ze scenami myśliwskimi. W pokojach Gabrielle d'Este, Pięciu Królowych, Katarzyny Medycejskiej i Cezara Vendome przede wszystkim podziwiać można ich wyposażenie, takie jak stylowe meble i tkaniny artystyczne z des Gobelins. W budynku gospodarczym des Domes zobaczyć można muzeum figur woskowych, które obrazuje sceny z historii rezydencji.
Zwiedzanie trwa 2 godziny.


 
  następna strona 
  Rodzaje Przewodniki :
Wybierz rodzaj przewodnika który chcesz przeczytać :
ciekawostki
inne
jaskinie
most
muzeum
obiekty sakralne
osoba
parki
praktyczne informacje
przewodnik
rzeka
sanktuaria
stacja narciarska
targ
transport
trasy turystyczne
zabytki
zamki i pałace
zbiorniki wodne
zwiedzanie miasta

 

  Regiony :
Wybierz region o którym poszukujesz informacji :
Albania
Andora
Bułgaria
Chorwacja
Czechy
Francja
Grecja
Gruzja
Hiszpania
Irlandia
Malezja
Malta
Monako
Polska
Słowacja
Słowenia
Sri Lanka
Tunezja
Tunezja Djerba
Turcja
Węgry
Wielka Brytania
Włochy
Wyspa Wielkanocna

Aktualnie serwis posiada 12641 zarejestrowanych obiektów, z czego 2189 posiada uzupełniony opis.
24trips.com Ltd. United Kingdom, 5 London Road, London SW17 9JR, Registred no.: 07670843
Biuro w Polsce: +48 33 813-90-00, +48 509 878 000
www.24trips.com e-mail: poland@24trips.com